Αναρτήσεις

Η τεχνητή νοημοσύνη στον κινηματογράφο

-
Εικόνα
12 ταινίες για την τεχνητή νοημοσύνη που αξίζει να ανακαλύψετε Πόσο ανθρώπινη μπορεί να γίνει μια μηχανή; Μπορεί ένα ρομπότ να αγαπήσει, να ονειρευτεί, να θυμηθεί ή να αισθανθεί μοναξιά; Και, κυρίως, τι θα συμβεί όταν το δημιούργημα αρχίσει να αμφισβητεί τον δημιουργό του; Η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο συζητημένα ζητήματα της εποχής μας. Ωστόσο, ο κινηματογράφος ασχολείται μαζί της εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, προσεγγίζοντάς την άλλοτε ως απειλή, άλλοτε ως υπόσχεση και άλλοτε ως μια παράξενη αντανάκλαση της ίδιας της ανθρώπινης φύσης. Από τα μεταλλικά σώματα του βωβού κινηματογράφου μέχρι τις ψηφιακές υπάρξεις που διεκδικούν συναισθήματα και αυτονομία, συγκεντρώνουμε δώδεκα ταινίες που αποτυπώνουν τη σχέση ανθρώπου και μηχανής και θέτουν ερωτήματα που σήμερα μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. 1. Metropolis (1927) – Fritz Lang Η αρχή δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Το αριστούργημα του Fritz Lang αποτελεί μία από τις πρώτες και σημαντικότερες κινηματογραφικές απεικο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Όταν ξένοι σκηνοθέτες μιλούν γαλλικά

-
Εικόνα
  Από τον Woody Allen και τον Polanski μέχρι τον Kore-eda και τον Kiarostami: όταν η γαλλική γλώσσα γίνεται κινηματογραφικός τόπος. Με αφορμή την νέα ταινία του Ιρανού Asghar Farhadi, μια γαλλόφωνη ταινία με ένα εκλεκτό καστ Γάλλων ηθοποιών, θα συζητήσουμε για τις περιπτώσεις ξένων σκηνοθετών που έστω και για λίγο έγιναν τμήμα του γαλλικού σινεμά. Τι κάνει μια ταινία «γαλλική»; Η γλώσσα; Η χώρα στην οποία γυρίζεται; Η εθνικότητα του σκηνοθέτη; Οι ηθοποιοί; Η χρηματοδότηση; Ή μήπως η κινηματογραφική παράδοση μέσα στην οποία συνομιλεί; Το ερώτημα γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον όταν ένας σκηνοθέτης που δεν είναι Γάλλος αποφασίζει να κάνει μια ταινία στα γαλλικά. Δεν πρόκειται απλώς για μια γλωσσική επιλογή. Σε πολλές περιπτώσεις, η γαλλική γλώσσα λειτουργεί σαν ένας ολόκληρος κινηματογραφικός χώρος: κουβαλά την ιστορία του γαλλικού σινεμά, τον Godard, τον Truffaut, τον Renoir, τον Melville, την Nouvelle Vague, αλλά και μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πόλη, τον έρωτα, τη διανόηση και τ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Δέκα σκηνοθέτες με δύο Χρυσούς Φοίνικες

-
Εικόνα
Η φετινή βράβευση του Κριστιάν Μουνγκίου για το «Fjord» δεν του χάρισε απλώς έναν ακόμη θρίαμβο. Δεκαεννέα χρόνια μετά το «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες», ο Ρουμάνος δημιουργός έγινε ο δέκατος σκηνοθέτης στην ιστορία του Φεστιβάλ των Καννών που κατακτά δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα, μπαίνοντας σε ένα από τα πιο κλειστά και εκλεκτά κινηματογραφικά κλαμπ.  Από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα μέχρι τον Ρούμπεν Έστλουντ, αυτοί είναι οι δέκα δημιουργοί που κατάφεραν να επαναλάβουν το ακατόρθωτο. 1. Άλφ Σιόμπεργκ: Ο πρώτος διπλός θριαμβευτής Πολύ πριν οι Κάννες αποκτήσουν τη σημερινή τους αίγλη, ο Σουηδός Άλφ Σιόμπεργκ έγραψε ιστορία. Το 1946 κέρδισε το μεγάλο βραβείο με το «Iris and the Lieutenant» και το 1951 επανέλαβε το κατόρθωμα με τη «Δεσποινίς Τζούλια». Ο Σιόμπεργκ παραμένει ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο για όλους τους υπόλοιπους.  2. Φράνσις Φορντ Κόπολα: Από την «Συνομιλία» στην «Αποκάλυψη» Ο Αμερικανός auteur απέδειξε ότι μπορούσε να κινηθεί με την ίδια άνεση ανάμεσα στο πολιτ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Όταν το Χόλιγουντ έκανε λευκούς μη λευκούς χαρακτήρες

-
Εικόνα
  Η επιλογή του Κρίστοφερ Νόλαν για μια μαύρη Ωραία Ελένη την οποία υποδύθηκε η βραβευμένη με Όσκαρ Λουπίτα Νιόγκο προκάλεσε οργισμένη αντίδραση από σωρεία φανατισμένων υπέρ μιας λευκής κατηγορώντας την woke ατζέντα. Αμφιβάλλω αν στους ίδιους κύκλους προκάλεσε αντιδράσεις η επιλογή μιας γερμανικής καταγωγής λευκής ξανθιάς Ντάιαν Κρούγκερ για τον ρόλο της ομηρικής Ελένης στην Τροία του Πίτερσεν που καμία σχέση δεν είχε με την ωραία Ελένη αν είχε υπάρξει μιας και δεν μιλάμε για ιστορικό πρόσωπο αλλά στοιχείο μυθολογίας. Το να αναφέρουμε ότι η ξανθιά πανέμορφη με όρους Δυτικής αισθητικής Ελένη είναι μια βικτωριανή φαντασίωση του 19ου αιώνα, είναι περιττό.Φαντάζομαι κανείς δεν αντέδρασε όταν ο Αμερικανός Ματ Ντέιμον μιλώντας αγγλικά υποδύεται τον Έλληνα πολυμήχανο Οδυσσέα ή όταν το αμερικανάκι Τον Χόλαντ αποκαλεί στην ταινία τον πατέρα του daddy. Τι σχέση εχουν όλα αυτά με την πατροπαράδοτη Οδύσσεια; Καμία. Αλλά μάλλον επειδή ειναι όμορφοι λευκοί δεν ενόχλησαν κανέναν. Έτσι  άνοιξ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Η κατά Νόλαν Οδύσσεια⭐⭐⭐⭐

-
Εικόνα
  Ο αμερικανός ράπερ, Τράβις Σκοτ, σαν ένας σύγχρονος αοιδός, ξεκινά την ιστορία με το τραγούδι του Οδυσσέα, θυμίζοντάς μας την προφορική παράδοση των ομηρικών επών, αλλά και την ίδια την Οδύσσεια, όπου αοιδοί εξιστορούν τι γίνεται. Τα έπη ξεκινήσαν πρώτα ως προφορικές αφηγήσεις που από στόμα σε στόμα διαιώνιζαν τον μύθο τους μέχρι να φτάσουν στα χέρια του Ομήρου (με όλο βέβαια το περίφημο ομηρικό ζήτημα για το κατά πόσο τα έγραψε ο ίδιος και τα δύο και αν υπήρξε). Κάθε σπουδαίο έργο τέχνης οφείλει να είναι ανοιχτό σε συζητήσεις και επανερμηνείες, μόνο έτσι αντέχει στον χρόνο, ειδάλλως χάνεται όταν κλείνεται στον δικό του χωροχρόνο. Η Οδύσσεια είναι λοιπόν μια ιδεοϊστορία, μια ιστορία πάνω στην οποία μπορούν να προβληθούν διαφορετικές ιδεολογίες και αναγνώσεις. Από τον Οδυσσέα του Ομήρου μέχρι εκείνον του Αλεξάντρερ Πόουπ τον 18ο αιώνα και τον ίδιο δύσληπτο του Τζέιμς Τζόις του 20ού αιώνα, ο καθένας μεταφέρει τα ζητούμενα της εποχής του συγγραφέα. Ο Οδυσσέας του Νόλαν είναι ξεκάθαρ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Τα ομηρικά έπη στον κινηματογράφο

-
Εικόνα
  Τα δύο ομηρικά έπη αποτελούν από τα σημαντικότερα θεμέλια της δυτικής αφήγησης. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν γέννησαν μόνο τη λογοτεχνία όπως τη γνωρίζουμε, αλλά διαμόρφωσαν και τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αφηγείται ιστορίες για τον πόλεμο, τον ηρωισμό, την επιστροφή και την ανθρώπινη μοίρα. Παρότι οι πιστές μεταφορές τους στη μεγάλη οθόνη είναι λίγες, η επιρροή τους είναι τεράστια και διαπερνά δεκάδες σπουδαίες ταινίες.  Ulysses (1954) Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας, με τον Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Οδυσσέα. Παρουσιάζει σχεδόν όλα τα γνωστά επεισόδια του έπους – τον Πολύφημο, τις Σειρήνες, την Κίρκη και την επιστροφή στην Ιθάκη – μέσα από τη λογική του κλασικού επικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50. Παραμένει μία από τις πιο πιστές κινηματογραφικές αποδόσεις του Ομήρου.  Helen of Troy (1956) Η παραγωγή του Ρόμπερτ Γουάιζ βασίζεται κυρίως στην Ιλιάδα και στον Τρωικό Πόλεμο, εστιάζοντας όμως περισσότερο στο ειδύλλιο της Ελένης κα...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Από το YouTube στον κινηματογράφο

-
Εικόνα
Για πολλά χρόνια το YouTube θεωρούνταν ένας χώρος για ερασιτεχνικά βίντεο και ανεξάρτητες παραγωγές. Σήμερα όμως αποτελεί ένα πραγματικό φυτώριο νέων δημιουργών, δίνοντας σε επίδοξους σκηνοθέτες την ευκαιρία να πειραματιστούν, να αποκτήσουν κοινό και τελικά να περάσουν στον κόσμο των μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών. Από δημιουργούς ταινιών τρόμου μέχρι κωμικούς και κινηματογραφικούς αναλυτές, αρκετοί απέδειξαν ότι το ταλέντο μπορεί να βρει τον δρόμο του προς το Χόλιγουντ χωρίς την παραδοσιακή διαδρομή των κινηματογραφικών σχολών. Κοινό στοιχείο όλων η αγάπη στον τρόμο. Ίσως επειδή δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό μπάτζετ για να τους εμπιστευτεί μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής, ίσως επειδή θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό και ατμοσφαιρικό με μια low budget αίσθηση, ίσως επειδή μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το είδος κινηματογράφου και βίντεο, πάντως οι περισσότεροι στρέφονται στο horror, άλλοτε με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοτε όχι. David F. Sandberg – Από το viral short στο Lights Out (2016) Ο Sa...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα