PaulGougian

  Τα δύο ομηρικά έπη αποτελούν από τα σημαντικότερα θεμέλια της δυτικής αφήγησης. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν γέννησαν μόνο τη λογοτεχνία όπως τη γνωρίζουμε, αλλά διαμόρφωσαν και τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αφηγείται ιστορίες για τον πόλεμο, τον ηρωισμό, την επιστροφή και την ανθρώπινη μοίρα. Παρότι οι πιστές μεταφορές τους στη μεγάλη οθόνη είναι λίγες, η επιρροή τους είναι τεράστια και διαπερνά δεκάδες σπουδαίες ταινίες.  Ulysses (1954) Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας, με τον Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Οδυσσέα. Παρουσιάζει σχεδόν όλα τα γνωστά επεισόδια του έπους – τον Πολύφημο, τις Σειρήνες, την Κίρκη και την επιστροφή στην Ιθάκη – μέσα από τη λογική του κλασικού επικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50. Παραμένει μία από τις πιο πιστές κινηματογραφικές αποδόσεις του Ομήρου.  Helen of Troy (1956) Η παραγωγή του Ρόμπερτ Γουάιζ βασίζεται κυρίως στην Ιλιάδα και στον Τρωικό Πόλεμο, εστιάζοντας όμως περισσότερο στο ειδύλλιο της Ελένης κα...

Για πολλά χρόνια το YouTube θεωρούνταν ένας χώρος για ερασιτεχνικά βίντεο και ανεξάρτητες παραγωγές. Σήμερα όμως αποτελεί ένα πραγματικό φυτώριο νέων δημιουργών, δίνοντας σε επίδοξους σκηνοθέτες την ευκαιρία να πειραματιστούν, να αποκτήσουν κοινό και τελικά να περάσουν στον κόσμο των μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών. Από δημιουργούς ταινιών τρόμου μέχρι κωμικούς και κινηματογραφικούς αναλυτές, αρκετοί απέδειξαν ότι το ταλέντο μπορεί να βρει τον δρόμο του προς το Χόλιγουντ χωρίς την παραδοσιακή διαδρομή των κινηματογραφικών σχολών. Κοινό στοιχείο όλων η αγάπη στον τρόμο. Ίσως επειδή δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό μπάτζετ για να τους εμπιστευτεί μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής, ίσως επειδή θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό και ατμοσφαιρικό με μια low budget αίσθηση, ίσως επειδή μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το είδος κινηματογράφου και βίντεο, πάντως οι περισσότεροι στρέφονται στο horror, άλλοτε με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοτε όχι. David F. Sandberg – Από το viral short στο Lights Out (2016) Ο Sa...

Οι θεωρίες συνωμοσίας ανά εποχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να ακμάσουν. Την δεδομένη στιγμή είμαστε σε μια τέτοια εποχή που χάρη ή μάλλον εξαιτίας και των social media, είναι σε μια από τις καλύτερες στιγμές τους έχοντας γίνει mainstream και ίσως η αλήθεια στην εποχή της μετα-αλήθειας. Για τίποτα πλέον δεν είμαστε σίγουροι αν είναι αληθές ή ψευδές. Τα όρια έχουν θολώσει και οι θεωρίες συνωμοσίας πλέον φαντάζουν πιο πιστευτές από τα γεγονότα. «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται». Λίγες φράσεις περιγράφουν καλύτερα το κινηματογραφικό σύμπαν των θεωριών συνωμοσίας. Από πολιτικές δολοφονίες και μυστικές κυβερνητικές επιχειρήσεις μέχρι θρησκευτικά μυστήρια, εξωγήινες επαφές και αόρατους μηχανισμούς ελέγχου, οι ταινίες συνωμοσίας αντλούν τη δύναμή τους από έναν βαθιά ανθρώπινο φόβο: ότι οι σημαντικότερες αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Το είδος γνώρισε μεγάλη άνθηση μετά το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς τη δεκαετία του ’70. Έκτοτε, κάθε επ...

Η κωμωδία είναι ίσως το πιο δύσκολο κινηματογραφικό είδος. Το να κάνεις το κοινό να γελάσει μία φορά είναι επίτευγμα· το να το κάνεις ξανά και ξανά, σε μια ολόκληρη σειρά ταινιών, είναι κάτι πολύ σπανιότερο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένα franchise κατάφεραν όχι μόνο να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία, αλλά και να διαμορφώσουν ολόκληρες γενιές θεατών, να δημιουργήσουν εμβληματικούς χαρακτήρες και να περάσουν στην ποπ κουλτούρα. Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες σειρές κωμικών ταινιών όλων των εποχών. The Pink Panther – Ο επιθεωρητής που έκανε τα λάθη τέχνη Λίγοι κωμικοί χαρακτήρες έχουν αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα όσο ο επιθεωρητής Κλουζό, που ενσάρκωσε ο αξεπέραστος Peter Sellers. Ξεκινώντας το 1963, οι ταινίες της σειράς συνδύασαν σωματική κωμωδία, παρεξηγήσεις και ένα αξέχαστο μουσικό θέμα από τον Henry Mancini. Ο Κλουζό παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους κινηματογραφικούς «αντι-ήρωες», ένας ντετέκτιβ που προκαλεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Το franchise γεννήθηκε ...

  Η cringe κωμωδία είναι ένα υποείδος της κωμωδίας που βασίζεται στην χιουμοριστική αναμέτρηση με ζητήματα που είναι από μόνα τους δύσκολα, κάπως cringe να κάνεις πλάκα με αυτά. Άβολες αλήθειες, άβολες καταστάσεις, ένοχες απολαύσεις, δυσάρεστα θέματα, μια κοινωνική αβολοσύνη που δυσχεραίνει τα πάντα, είναι μερικά από τα θέματα   που προβληματίζουν την κωμωδία ψάχνοντας να βρει το αστείο μέσα στο περίεργο, στο ιδιάζον, στο παράξενο ή στο παράλογο. Τα πρώτα είκοσι χρόνια του 21ου αιώνα όλο και πιο συχνά βλέπαμε τέτοιες ταινίες. Στις μέρες μας έχει γίνει λίγο πιο δυσεύρετο, μιας και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσει πλάκα με ζητήματα που δεν χωρούν ευαισθησίες και ενσυναίσθηση, αλλά ανατροπή και επίθεση. Η κωμωδία οφείλει να είναι και επιθετική και σοκαριστική. Να τα βάζει με μύχιους φόβους, ανησυχίες, άγχη του ανθρώπου, αντί να τα καλύπτει. Οι ήρωες συνήθως ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής ορθότητας και της κοινωνικής νόρμας, έχοντας τους δικούς τους ηθικούς κώδικες. Συνήθως,...

Το σύγχρονο τουρκικό σινεμά διανύει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα και διεθνώς αναγνωρισμένη περίοδό του. Με αφορμή την ταινία «Έμπιστη» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου στο οποίο κέρδισαν φέτος τα σημαντικότερα βραβεία δύο τούρκοι σκηνοθέτες, αξίζει να κοιτάξει κανείς πώς οι Τούρκοι δημιουργοί έχουν καταφέρει τα τελευταία είκοσι χρόνια να μετατρέψουν το σινεμά τους σε έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους καλλιτεχνικής και πολιτικής έκφρασης της Ευρώπης, παρόλες τις προσπάθειες λογοκρισίας και καταπίεσης. Το τουρκικό σινεμά δεν είναι πλέον μόνο εμπορικές παραγωγές ή τηλεοπτικές αισθητικές. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 εμφανίζεται ένα νέο κύμα δημιουργών που στρέφεται στον κοινωνικό ρεαλισμό, την υπαρξιακή αγωνία, τη μνήμη, την πολιτική βία και τη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και τον σύγχρονο κόσμο. Οι σκηνοθέτες αυτοί συχνά δουλεύουν με αργούς ρυθμούς, μεγάλες σιωπές και χαρακτήρες που μοιάζουν παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο εποχές: τη σύγχρονη, παγκοσμιοποιημένη Τουρκία και...