PaulGougian

Για πολλά χρόνια το YouTube θεωρούνταν ένας χώρος για ερασιτεχνικά βίντεο και ανεξάρτητες παραγωγές. Σήμερα όμως αποτελεί ένα πραγματικό φυτώριο νέων δημιουργών, δίνοντας σε επίδοξους σκηνοθέτες την ευκαιρία να πειραματιστούν, να αποκτήσουν κοινό και τελικά να περάσουν στον κόσμο των μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών. Από δημιουργούς ταινιών τρόμου μέχρι κωμικούς και κινηματογραφικούς αναλυτές, αρκετοί απέδειξαν ότι το ταλέντο μπορεί να βρει τον δρόμο του προς το Χόλιγουντ χωρίς την παραδοσιακή διαδρομή των κινηματογραφικών σχολών. Κοινό στοιχείο όλων η αγάπη στον τρόμο. Ίσως επειδή δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό μπάτζετ για να τους εμπιστευτεί μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής, ίσως επειδή θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό και ατμοσφαιρικό με μια low budget αίσθηση, ίσως επειδή μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το είδος κινηματογράφου και βίντεο, πάντως οι περισσότεροι στρέφονται στο horror, άλλοτε με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοτε όχι. David F. Sandberg – Από το viral short στο Lights Out (2016) Ο Sa...

Οι θεωρίες συνωμοσίας ανά εποχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να ακμάσουν. Την δεδομένη στιγμή είμαστε σε μια τέτοια εποχή που χάρη ή μάλλον εξαιτίας και των social media, είναι σε μια από τις καλύτερες στιγμές τους έχοντας γίνει mainstream και ίσως η αλήθεια στην εποχή της μετα-αλήθειας. Για τίποτα πλέον δεν είμαστε σίγουροι αν είναι αληθές ή ψευδές. Τα όρια έχουν θολώσει και οι θεωρίες συνωμοσίας πλέον φαντάζουν πιο πιστευτές από τα γεγονότα. «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται». Λίγες φράσεις περιγράφουν καλύτερα το κινηματογραφικό σύμπαν των θεωριών συνωμοσίας. Από πολιτικές δολοφονίες και μυστικές κυβερνητικές επιχειρήσεις μέχρι θρησκευτικά μυστήρια, εξωγήινες επαφές και αόρατους μηχανισμούς ελέγχου, οι ταινίες συνωμοσίας αντλούν τη δύναμή τους από έναν βαθιά ανθρώπινο φόβο: ότι οι σημαντικότερες αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Το είδος γνώρισε μεγάλη άνθηση μετά το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς τη δεκαετία του ’70. Έκτοτε, κάθε επ...

Η κωμωδία είναι ίσως το πιο δύσκολο κινηματογραφικό είδος. Το να κάνεις το κοινό να γελάσει μία φορά είναι επίτευγμα· το να το κάνεις ξανά και ξανά, σε μια ολόκληρη σειρά ταινιών, είναι κάτι πολύ σπανιότερο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένα franchise κατάφεραν όχι μόνο να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία, αλλά και να διαμορφώσουν ολόκληρες γενιές θεατών, να δημιουργήσουν εμβληματικούς χαρακτήρες και να περάσουν στην ποπ κουλτούρα. Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες σειρές κωμικών ταινιών όλων των εποχών. The Pink Panther – Ο επιθεωρητής που έκανε τα λάθη τέχνη Λίγοι κωμικοί χαρακτήρες έχουν αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα όσο ο επιθεωρητής Κλουζό, που ενσάρκωσε ο αξεπέραστος Peter Sellers. Ξεκινώντας το 1963, οι ταινίες της σειράς συνδύασαν σωματική κωμωδία, παρεξηγήσεις και ένα αξέχαστο μουσικό θέμα από τον Henry Mancini. Ο Κλουζό παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους κινηματογραφικούς «αντι-ήρωες», ένας ντετέκτιβ που προκαλεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Το franchise γεννήθηκε ...

  Η cringe κωμωδία είναι ένα υποείδος της κωμωδίας που βασίζεται στην χιουμοριστική αναμέτρηση με ζητήματα που είναι από μόνα τους δύσκολα, κάπως cringe να κάνεις πλάκα με αυτά. Άβολες αλήθειες, άβολες καταστάσεις, ένοχες απολαύσεις, δυσάρεστα θέματα, μια κοινωνική αβολοσύνη που δυσχεραίνει τα πάντα, είναι μερικά από τα θέματα   που προβληματίζουν την κωμωδία ψάχνοντας να βρει το αστείο μέσα στο περίεργο, στο ιδιάζον, στο παράξενο ή στο παράλογο. Τα πρώτα είκοσι χρόνια του 21ου αιώνα όλο και πιο συχνά βλέπαμε τέτοιες ταινίες. Στις μέρες μας έχει γίνει λίγο πιο δυσεύρετο, μιας και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσει πλάκα με ζητήματα που δεν χωρούν ευαισθησίες και ενσυναίσθηση, αλλά ανατροπή και επίθεση. Η κωμωδία οφείλει να είναι και επιθετική και σοκαριστική. Να τα βάζει με μύχιους φόβους, ανησυχίες, άγχη του ανθρώπου, αντί να τα καλύπτει. Οι ήρωες συνήθως ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής ορθότητας και της κοινωνικής νόρμας, έχοντας τους δικούς τους ηθικούς κώδικες. Συνήθως,...

Το σύγχρονο τουρκικό σινεμά διανύει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα και διεθνώς αναγνωρισμένη περίοδό του. Με αφορμή την ταινία «Έμπιστη» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου στο οποίο κέρδισαν φέτος τα σημαντικότερα βραβεία δύο τούρκοι σκηνοθέτες, αξίζει να κοιτάξει κανείς πώς οι Τούρκοι δημιουργοί έχουν καταφέρει τα τελευταία είκοσι χρόνια να μετατρέψουν το σινεμά τους σε έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους καλλιτεχνικής και πολιτικής έκφρασης της Ευρώπης, παρόλες τις προσπάθειες λογοκρισίας και καταπίεσης. Το τουρκικό σινεμά δεν είναι πλέον μόνο εμπορικές παραγωγές ή τηλεοπτικές αισθητικές. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 εμφανίζεται ένα νέο κύμα δημιουργών που στρέφεται στον κοινωνικό ρεαλισμό, την υπαρξιακή αγωνία, τη μνήμη, την πολιτική βία και τη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και τον σύγχρονο κόσμο. Οι σκηνοθέτες αυτοί συχνά δουλεύουν με αργούς ρυθμούς, μεγάλες σιωπές και χαρακτήρες που μοιάζουν παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο εποχές: τη σύγχρονη, παγκοσμιοποιημένη Τουρκία και...

  Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο κινηματογραφικό υποείδος που επιστρέφει ξανά και ξανά: ταινίες όπου ζώα με CGI πρόσωπα, ανθρώπινες φωνές και συχνά αληθινούς ηθοποιούς γύρω τους γίνονται οι πρωταγωνιστές. Είναι μια παράξενη μίξη οικογενειακής περιπέτειας, slapstick κωμωδίας και τεχνολογικού θεάματος. Από το Babe μέχρι το Paddington και τώρα το ολοκαίνουργιο The Sheep Detectives, το Χόλιγουντ φαίνεται πως δεν σταματά ποτέ να πιστεύει ότι τα ζώα έχουν πολλά να μας πουν. Η νέα προσθήκη στο είδος είναι το The Sheep Detectives, που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες: μια κωμική whodunnit ιστορία όπου ένα κοπάδι πρόβατα προσπαθεί να εξιχνιάσει τον φόνο του βοσκού τους, με τον Hugh Jackman στο ανθρώπινο καστ και φωνές από Julia Louis-Dreyfus, Bryan Cranston και Patrick Stewart. Η ίδια η ύπαρξή του μοιάζει με αστείο pitch meeting: «Knives Out αλλά με πρόβατα».  Από το animatronic στο photorealistic CGI Το είδος αυτό έχει μακρά ιστορία. Στη δεκαετία του ’90, το Babe (1995) άλλαξε τα δεδ...