PaulGougian

Το σύγχρονο τουρκικό σινεμά διανύει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα και διεθνώς αναγνωρισμένη περίοδό του. Με αφορμή την ταινία «Έμπιστη» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου στο οποίο κέρδισαν φέτος τα σημαντικότερα βραβεία δύο τούρκοι σκηνοθέτες, αξίζει να κοιτάξει κανείς πώς οι Τούρκοι δημιουργοί έχουν καταφέρει τα τελευταία είκοσι χρόνια να μετατρέψουν το σινεμά τους σε έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους καλλιτεχνικής και πολιτικής έκφρασης της Ευρώπης, παρόλες τις προσπάθειες λογοκρισίας και καταπίεσης. Το τουρκικό σινεμά δεν είναι πλέον μόνο εμπορικές παραγωγές ή τηλεοπτικές αισθητικές. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 εμφανίζεται ένα νέο κύμα δημιουργών που στρέφεται στον κοινωνικό ρεαλισμό, την υπαρξιακή αγωνία, τη μνήμη, την πολιτική βία και τη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και τον σύγχρονο κόσμο. Οι σκηνοθέτες αυτοί συχνά δουλεύουν με αργούς ρυθμούς, μεγάλες σιωπές και χαρακτήρες που μοιάζουν παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο εποχές: τη σύγχρονη, παγκοσμιοποιημένη Τουρκία και...

  Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο κινηματογραφικό υποείδος που επιστρέφει ξανά και ξανά: ταινίες όπου ζώα με CGI πρόσωπα, ανθρώπινες φωνές και συχνά αληθινούς ηθοποιούς γύρω τους γίνονται οι πρωταγωνιστές. Είναι μια παράξενη μίξη οικογενειακής περιπέτειας, slapstick κωμωδίας και τεχνολογικού θεάματος. Από το Babe μέχρι το Paddington και τώρα το ολοκαίνουργιο The Sheep Detectives, το Χόλιγουντ φαίνεται πως δεν σταματά ποτέ να πιστεύει ότι τα ζώα έχουν πολλά να μας πουν. Η νέα προσθήκη στο είδος είναι το The Sheep Detectives, που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες: μια κωμική whodunnit ιστορία όπου ένα κοπάδι πρόβατα προσπαθεί να εξιχνιάσει τον φόνο του βοσκού τους, με τον Hugh Jackman στο ανθρώπινο καστ και φωνές από Julia Louis-Dreyfus, Bryan Cranston και Patrick Stewart. Η ίδια η ύπαρξή του μοιάζει με αστείο pitch meeting: «Knives Out αλλά με πρόβατα».  Από το animatronic στο photorealistic CGI Το είδος αυτό έχει μακρά ιστορία. Στη δεκαετία του ’90, το Babe (1995) άλλαξε τα δεδ...

 Στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου, λίγοι δημιουργοί κατάφεραν να αποτυπώσουν τόσο αυθεντικά έναν τόπο όσο ο Marcel Pagnol. Συγγραφέας, θεατρικός δημιουργός και σκηνοθέτης, ο Pagnol δεν ήταν απλώς ένας αφηγητής ιστοριών· ήταν ένας δημιουργός που μετέφερε την προφορικότητα, τη λαϊκή σοφία και το χιούμορ της νότιας Γαλλίας στη μεγάλη οθόνη. Με αφορμή την ταινία Ζωή σαν Σινεμά, που παρουσιάζει μαγικά την ζωή του, ας θυμηθούμε έναν ιδιαίτερο συγγραφέα και κινηματογραφιστή, που έφτιαξε το δικό του στούντιο και υπηρέτησε το δικό του σινεμά. Γεννημένος στην Προβηγκία, ο Pagnol κουβάλησε σε όλο του το έργο το φως, τη γλώσσα και τους ανθρώπους της περιοχής του. Και ίσως αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο: σε μια εποχή που ο κινηματογράφος προσπαθούσε να βρει τη δική του «γλώσσα», εκείνος επέλεξε να τον γεμίσει με… λόγο. 🎭 Από το θέατρο στο σινεμά: η δύναμη του διαλόγου Η μετάβαση του Pagnol από το θέατρο στον κινηματογράφο υπήρξε καθοριστική. Το έργο του Marius (1929) και η κινη...

Η Patricia Highsmith δεν έγραψε απλώς αστυνομικά μυθιστορήματα. Έγραψε ιστορίες για τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης επιθυμίας, για την ενοχή που δεν φαίνεται, για εγκλήματα χωρίς τιμωρία και για χαρακτήρες που δεν ζητούν συγχώρεση. Δεν είναι τυχαίο ότι το σινεμά —και μάλιστα το ευρωπαϊκό όσο και το αμερικανικό— επέστρεψε ξανά και ξανά στα βιβλία της. Από τον Τομ Ρίπλεϊ μέχρι ανώνυμους δολοφόνους της διπλανής πόρτας, η Highsmith υπήρξε μια από τις πιο «κινηματογραφικές» συγγραφείς του 20ού αιώνα. Strangers on a Train (1951) – Alfred Hitchcock Βασισμένο στο μυθιστόρημα Strangers on a Train (1950) Η πρώτη και ίσως πιο εμβληματική μεταφορά έργου της Highsmith. Ο Χίτσκοκ παίρνει την ιδέα της «ανταλλαγής φόνων» και τη μετατρέπει σε καθαρό σασπένς. Αν και η ταινία μαλακώνει την ηθική αμφισημία του βιβλίου, διατηρεί τον πυρήνα: το έγκλημα ως πειρασμός και παιχνίδι εξουσίας. Η Highsmith δεν ήταν ποτέ απολύτως ικανοποιημένη με τον τόνο της ταινίας, αλλά η κινηματογραφικ...

Πέντε στιγμές όπου ο κινηματογράφος αναμετρήθηκε με τα όριά του Η έννοια της «καλύτερης χρονιάς» στο σινεμά δεν αφορά την ποσότητα επιτυχιών, αλλά τη στιγμή όπου η τέχνη του κινηματογράφου συμπυκνώνει αισθητικές, κοινωνικές και τεχνολογικές εντάσεις. Οι παρακάτω πέντε χρονιές δεν είναι απλώς εξαιρετικές· είναι χρονιές όπου το σινεμά αλλάζει μορφή, αυτοσυνείδηση και ρόλο. Σαφώς είναι υποκειμενικό και σίγουρα είναι και άλλες. Το ντοκιμαντέρ του Netflix υποστηρίζει πως το 1975 είναι μια από τις καλύτερες χρονιές με ταινίες όπως η Φωλιά του Κούκου, το Barry Lyndon, το Dod Day Afternoon, τα Σαγόνια του Καρχαρία ή το Rocky Horror Picture Show. Επίσης το 1927 είναι η χρονιά της πρώτης ομιλούσας ταινίας, το Jazz Singer αλλά και μιας από τις καλύτερες ταινίες του Μουρνάου (η Αυγή) και του Φριτς Λανγκ (Metropolis), ενώ το 1994 ο Σπίλμπεργκ χτυπά εις διπλούν με Jurassic Park και Λίστα του Σίντλερ και το Forrest Gump του Ζεμέκις, το Pulp Fiction του Ταραντίνο και το Lion King της Disney. Ας δούμε ...

Το 2025 φτάνει αισίως στο τέλος του, όπως επίσης άλλη μια κινηματογραφική χρονιά. Ίσως να μην ήταν τόσο δυνατή όσο η περσινή σε ταινίες που να αγάπησα πραγματικά, ενώ το 2026 φαντάζει πιο ελπιδοφόρο σε καλό σινεμά. Έτσι, η εικοσάδα με τις καλύτερες ταινίες βγήκε σχετικά εύκολα μιας και δεν υπήρχαν πολλές ακόμα που να διεκδικούν επάξια μια θέση σε αυτή την διαδρομή είκοσι στάσεων.  1. One Battle After Another του Paul Thomas Anderson  Ένα μυθιστορηματικό δράμα/περιπέτεια με έντονο κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη Αμερική των δύο κόσμων, που ξεχώρισε στις κινηματογραφικές λίστες του 2025 για τη σφιχτή του σκηνοθεσία και την αναπάντεχη χιουμοριστική του διάσταση. Leonardo di Caprio, Sean Penn και Benicio del Toro σε ρεσιτάλ ερμηνείας που σίγουρα θα τους δούμε στα Όσκαρ. 2. Bugonia του Γιώργου Λάνθιμου  Η νέα, σουρεαλιστική ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, με χαρακτηριστικό κομμάτι της αισθητικής του μια έντονη και πειραματική αφήγηση που σπάει τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και...