PaulGougian

Η Μαγεία στο Σινεμά του Woody Allen: Όνειρο, Νοσταλγία και Σινεφιλία Ο Woody Allen είναι γνωστός ως ένας σκηνοθέτης της νεύρωσης, της αγάπης και του υπαρξιακού άγχους. Κι όμως, πίσω από το πνευματώδες χιούμορ και τον κυνισμό του, κρύβεται πάντα μια διάθεση για το θαυμαστό, για εκείνη τη «μαγεία» που μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από τη φθορά της πραγματικότητας. Το ίδιο το σινεμά για εκείνον είναι μαγεία, οπαδός του σινεμά του Μελιές και όχι των Λουμιέρ, υπερασπιστής του σινεμά μυθοπλασίας και όχι τεκμηρίωσης. Γιατί αν έχεις την μαγεία, τι να τον κάνεις τ9ν ρεαλισμό. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι τις πιο πρόσφατες ταινίες του, ο Allen επιστρέφει ξανά και ξανά σε ιστορίες όπου το φανταστικό διαπερνά τον ρεαλισμό, δίνοντας στο κοινό την αίσθηση ότι ο κινηματογράφος είναι ο κατεξοχήν τόπος όπου το όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Ο κινηματογραφικός είναι η αιώνια laterna magica, όπως ονόμασε την αυτοβιογραφία του ο αγαπημένος του Allen, Ingmar Bergman. Ο κινηματογράφος ως μαγικό παράθ...

Ο Woody Allen είναι από τους λίγους σκηνοθέτες που κατάφεραν να μετατρέψουν το προσωπικό τους άγχος για την ύπαρξη σε κινηματογραφικό ιδίωμα. Από τα πρώτα του βήματα ως stand-up κωμικός πίσω στα πρώιμα 60s μέχρι τις ώριμες ταινίες του, η αγωνία για τον θάνατο, τον Θεό, την αγάπη και την απουσία νοήματος στη ζωή, αυτό που ο Καμύ ορίζει ως παράλογο, δεν κρύβεται ποτέ. Κι όμως, ο Allen δεν την προσεγγίζει με βαρύ ύφος αλλά με γέλιο. Εκεί βρίσκεται η ιδιοφυΐα του: κάνει το κοινό να γελάει ενώ ταυτόχρονα το αναγκάζει να αναμετρηθεί με τα πιο σκοτεινά ερωτήματα. Για αυτό και τα σενάρια του παραμένουν διαχρονικά, πέρα από πολυβραβευμένα. Ακουμπούν σε ένα κομμάτι της ψυχής μας που θέλουμε να απωθήσουμε και ταυτόχρονα να αναμετρηθούμε με αυτό και οι ταινίες του Allen δίνουν έναν ευχάριστο τρόπο να συνδεθούμε με όσα κατατρώνε το Εγώ μας και εμποδίζουν την ελευθερία μας. Τα άγχη. Η φιλοσοφία του αστείου Ο Allen ανήκει σε μια παράδοση χιούμορ που πηγάζει από τη νεοϋορκέζικη εβραϊκή κουλτούρα, αλλά...

Μιας και το Cinobo έχει ένα αφιέρωμα στον μεγάλο αμερικανό δημιουργό, ας δούμε μερικά trivia για τις ταινίες που μπορείτε να βρείτε στο συγκεκριμένο αφιέρωμα. Κάποια παραλειπόμενα και κάποιες χαριτωμένες πληροφορίες, που ίσως δεν ξέρετε. Bullets Over Broadway Σύνοψη: Νέα Υόρκη, δεκαετία του 1920. Ένας νεαρός σεναριογράφος ψάχνει χρηματοδότηση για να ανεβάσει το θεατρικό του έργο στο Broadway. Προκειμένου να το πραγματοποιήσει, δέχεται τα χρήματα ενός γκάνγκστερ, υπό τον όρο να παίξει στο έργο η ατάλαντη σύντροφός του. Trivia: 1. Η Jennifer Tilly ήταν η μόνη στην οποία ο σκηνοθέτης επέτρεπε να προσθέτει ατάκες ή να αλλάζει κάτι.  2. Είναι η πρώτη ταινία του Allen που δεν παίζει η Louise Lasser, η Diane Keaton ή η Mia Farrow, κάποια δηλαδή από τις μούσες συντρόφους του. 3. Τέσσερις ηθοποιοί της ταινίας, οι John Ventimiglia, Edie Falco, Tony Darrow και Tony Sirico, έπαιξαν και στους Sopranos. 4. Η Miramax των Weinstein προωθούσε μόνο την Dianne Wiest για τον Β΄ Γυναικείο Ρόλο στα Όσκα...

Η αγάπη του Woody Allen για την Νέα Υόρκη είναι γνωστή. Πολλές ταινίες του έχουν γυριστεί στην αμερικανική μεγαλούπολη και ο ίδιος έχει πιάσει με τον φακό του όλες τις πιθανές πτυχές της. Η Ευρώπη, όμως, κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του και στην καριέρα του. Αγαπά τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, εκτιμά ιδιαιτέρως και μεγάλωσε με το ευρωπαϊκό σινεμά των μεγάλων δημιουργών, όπως Μπέργκμαν και Φελίνι, που άλλωστε τον επηρέασαν με τον τρόπο τους και είδε στις ευρωπαϊκές πόλεις μια πιο ιντελεκτουέλ πλευρά που λείπει από τις αμερικανικές πόλεις. Ο πιο ευρωπαίος από τους αμερικανούς σκηνοθέτες, ως προς την διάθεση και το ύφος, αν και βέρος νεοϋορκέζος, επισκέφτηκε πολλάκις ευρωπαϊκές πόλεις για να γυρίσει ταινίες του, κυρίως την δεκαετία του 2000 και 2010. Αν και βέβαια ο λόγος είναι  κυρίως οικονομικός. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, η Νέα Υόρκη πλέον είναι ακριβή και προτιμά να γυρίζει στην Ευρώπη. Όσο και αν λατρεύει την ευρωπαϊκή κουλτούρα, μην ξεχνάμε ότι είναι ένας άνθρωπος που απεχθ...

   Κ άποτε και οι σκηνοθέτες υπήρξαν παιδιά. Και ορισμένοι εξ αυτών δεν δίστασαν να μας αναδείξουν τις στιγμές που βίωσαν ως παιδιά στην μεγάλη οθόνη επαναφέροντας τις παιδικές τους αναμνήσεις, άλλοτε αρκετά κοντά σε αυτό που πράγματι βίωσαν και άλλοτε με έντονα μυθοπλαστικά στοιχεία. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα παρατηρούμε αρκετές ταινίες που βασίζονται στην παιδική ηλικία των ίδιων των σκηνοθετών τους, σαν να στράφηκαν στα δικά τους βιώματα και μέσω αυτών να μας παρουσιάσουν άλλοτε πιο δραματικές και άλλοτε πιο κωμικές ιστορίες ενηλικίωσης. Με αφορμή το The Hand of God του Paolo Sorrentino που βγήκε στις ελληνικές αίθουσες και από 15 Δεκεμβρίου είναι διαθέσιμο στο Netflix, ας θυμηθούμε κάποιες πρόσφατες αλλά και κάποιες παλαιότερες ταινίες βασισμένες στην παιδική ηλικία των σκηνοθετών τους και ας δούμε πώς περίπου ήταν και δρούσαν πριν γίνουν κορυφαίοι σκηνοθέτες.  Alejandro G. Inarritu Bardo, False Chronicles of a Handful of Truths Ένας ακόμα μικρός τίτλος από τον μεξι...

Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν Σύνοψη : Ο διανοούμενος Μορτ Ρίφκιν συνοδεύει τη σύζυγο του, Σου, στο διάσημο ισπανικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, ανησυχώντας για το ξεμυάλισμα της με τον νεαρό σκηνοθέτης Φιλίπ. Όσο η Σου ασχολείται παθιασμένα με τον γοητευτικό Φιλίπ, ο Μορτ συναντά τη γλυκιά Δρ. Ρόχας και κάτι μέσα του αλλάζει. Μία διάθεση αναθεώρησης της ζωής μέσα από τη δύναμη του κλασικού σινεμά αναζωπυρώνει την ελπίδα του Μορτ για το μέλλον.   Άποψη : Ο Woody Allen ανέκαθεν υπήρξε ένας πρωτοπόρος της αμερικανικής κωμωδίας που γνωρίζει το κινηματογραφικό παρελθόν αλλά και πώς να το υπερβεί. Παρά τα 85 του χρόνια, εξακολουθεί να έχει έμπνευση και να εκπλήσσει ευχάριστα με τις ιδέες του, που άλλοτε του βγαίνουν άλλοτε όχι τόσο επιτυχημένα, αλλά σίγουρα δείχνουν έναν καλλιτέχνη που του αρέσει η δουλειά του. Η νέα του ταινία, που καθυστέρησε ένα χρόνο λόγω της πανδημίας, βγαίνει στα σινεμά και πετυχαίνει ...