Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα gender

Γυναικείο horror

Εικόνα
    Ο φετινός Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών, ενός από τα τρία σπουδαιότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ (μαζί με Βενετίας και Βερολίνου) κατέληξε στα χέρια της γαλλίδας σκηνοθέτριας Julia Ducournau, κάνοντάς την την δεύτερη γυναίκα που κερδίζει το σημαντικό αυτό βραβείο, έπειτα από την Jane Campion για το The Piano (1993). Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν ο Spike Lee, ο οποίος μαζί με την υπόλοιπη επιτροπή, αποφάσισε να δώσει το βραβείο σε ένα σινεμά σωματικού τρόμου, παιδί του σινεμά του David Cronenberg. Εν τέλει βλέποντας την ταινία, καταλάβαμε ότι το κέρδισε επειδή είναι γυναίκα και έπρεπε κάποια στιγμή να υπάρξει ξανά γυναίκα που θα αποσπούσε το βραβείο, αλλά δυστυχώς αναίτια το κέρδισε η Ducournau για μια ταινία χωρίς αφήγηση, χωρίς χαρακτήρες, χωρίς συνδέσεις. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με μια στροφή που παρατηρείται στον παγκόσμιο κινηματογράφο προς το γυναικείο horror, προς ταινίες τρόμου δηλαδή που σκηνοθετούνται από γυναίκες κα...

Τα Άγρια Αγόρια ή ο Cocteau στην εποχή του gender fluidity...

Εικόνα
        Τα Άγρια Αγόρια (Les Garcons Sauvages) παρουσιάστηκαν πρώτη φορά στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας στις 4 Σεπτεμβρίου 2017 και οι θεατές που θα είχαν την θεά Τύχη με το μέρος τους και θα το παρακολούθησαν πρέπει να ένιωσαν ένα αντίστοιχο συναίσθημα με εκείνο των πρώτων θεατών του Ανδαλουσιανού Σκύλου ή της Χρυσής Εποχής του Luis Bunuel και του Salvador Dali το 1929 και 1930 αντίστοιχα. Δεν είναι διόλου τυχαία η σύγκριση μιας και τα άγρια αγόρια του γάλλου σκηνοθέτη Bertrand Mandico στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα σε ταινία μεγάλου μήκους διαθέτει ανάλογη σουρεαλιστική αύρα και ονειρική διάθεση, χωρίς ωστόσο την εγγενή διάθεση των δύο προαναφερθέντων ισπανών καλλιτεχνών να σοκάρουν, μιας και το δημιούργημα του Mandico, ένα πραγματικό έργο τέχνης, από αυτά που μας υπενθυμίζουν ότι ο κινηματογράφος είναι η έβδομη τέχνη και όχι (μόνο) ένα λούνα παρκ διασκέδασης, που θα λεγε και ο Scorsese, δεν έχει προβοκατόρικο σκοπό, ασχέτως αν χτυπά ασυστόλως ...