Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα αφιέρωμα

Δέκα σκηνοθέτες με δύο Χρυσούς Φοίνικες

Εικόνα
Η φετινή βράβευση του Κριστιάν Μουνγκίου για το «Fjord» δεν του χάρισε απλώς έναν ακόμη θρίαμβο. Δεκαεννέα χρόνια μετά το «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες», ο Ρουμάνος δημιουργός έγινε ο δέκατος σκηνοθέτης στην ιστορία του Φεστιβάλ των Καννών που κατακτά δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα, μπαίνοντας σε ένα από τα πιο κλειστά και εκλεκτά κινηματογραφικά κλαμπ.  Από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα μέχρι τον Ρούμπεν Έστλουντ, αυτοί είναι οι δέκα δημιουργοί που κατάφεραν να επαναλάβουν το ακατόρθωτο. 1. Άλφ Σιόμπεργκ: Ο πρώτος διπλός θριαμβευτής Πολύ πριν οι Κάννες αποκτήσουν τη σημερινή τους αίγλη, ο Σουηδός Άλφ Σιόμπεργκ έγραψε ιστορία. Το 1946 κέρδισε το μεγάλο βραβείο με το «Iris and the Lieutenant» και το 1951 επανέλαβε το κατόρθωμα με τη «Δεσποινίς Τζούλια». Ο Σιόμπεργκ παραμένει ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο για όλους τους υπόλοιπους.  2. Φράνσις Φορντ Κόπολα: Από την «Συνομιλία» στην «Αποκάλυψη» Ο Αμερικανός auteur απέδειξε ότι μπορούσε να κινηθεί με την ίδια άνεση ανάμεσα στο πολιτ...

Η κατά Νόλαν Οδύσσεια⭐⭐⭐⭐

Εικόνα
  Ο αμερικανός ράπερ, Τράβις Σκοτ, σαν ένας σύγχρονος αοιδός, ξεκινά την ιστορία με το τραγούδι του Οδυσσέα, θυμίζοντάς μας την προφορική παράδοση των ομηρικών επών, αλλά και την ίδια την Οδύσσεια, όπου αοιδοί εξιστορούν τι γίνεται. Τα έπη ξεκινήσαν πρώτα ως προφορικές αφηγήσεις που από στόμα σε στόμα διαιώνιζαν τον μύθο τους μέχρι να φτάσουν στα χέρια του Ομήρου (με όλο βέβαια το περίφημο ομηρικό ζήτημα για το κατά πόσο τα έγραψε ο ίδιος και τα δύο και αν υπήρξε). Κάθε σπουδαίο έργο τέχνης οφείλει να είναι ανοιχτό σε συζητήσεις και επανερμηνείες, μόνο έτσι αντέχει στον χρόνο, ειδάλλως χάνεται όταν κλείνεται στον δικό του χωροχρόνο. Η Οδύσσεια είναι λοιπόν μια ιδεοϊστορία, μια ιστορία πάνω στην οποία μπορούν να προβληθούν διαφορετικές ιδεολογίες και αναγνώσεις. Από τον Οδυσσέα του Ομήρου μέχρι εκείνον του Αλεξάντρερ Πόουπ τον 18ο αιώνα και τον ίδιο δύσληπτο του Τζέιμς Τζόις του 20ού αιώνα, ο καθένας μεταφέρει τα ζητούμενα της εποχής του συγγραφέα. Ο Οδυσσέας του Νόλαν είναι ξεκάθαρ...

Τα ομηρικά έπη στον κινηματογράφο

Εικόνα
  Τα δύο ομηρικά έπη αποτελούν από τα σημαντικότερα θεμέλια της δυτικής αφήγησης. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν γέννησαν μόνο τη λογοτεχνία όπως τη γνωρίζουμε, αλλά διαμόρφωσαν και τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αφηγείται ιστορίες για τον πόλεμο, τον ηρωισμό, την επιστροφή και την ανθρώπινη μοίρα. Παρότι οι πιστές μεταφορές τους στη μεγάλη οθόνη είναι λίγες, η επιρροή τους είναι τεράστια και διαπερνά δεκάδες σπουδαίες ταινίες.  Ulysses (1954) Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας, με τον Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Οδυσσέα. Παρουσιάζει σχεδόν όλα τα γνωστά επεισόδια του έπους – τον Πολύφημο, τις Σειρήνες, την Κίρκη και την επιστροφή στην Ιθάκη – μέσα από τη λογική του κλασικού επικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50. Παραμένει μία από τις πιο πιστές κινηματογραφικές αποδόσεις του Ομήρου.  Helen of Troy (1956) Η παραγωγή του Ρόμπερτ Γουάιζ βασίζεται κυρίως στην Ιλιάδα και στον Τρωικό Πόλεμο, εστιάζοντας όμως περισσότερο στο ειδύλλιο της Ελένης κα...

Σινεμά και Θεωρίες Συνωμοσίας

Εικόνα
Οι θεωρίες συνωμοσίας ανά εποχές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να ακμάσουν. Την δεδομένη στιγμή είμαστε σε μια τέτοια εποχή που χάρη ή μάλλον εξαιτίας και των social media, είναι σε μια από τις καλύτερες στιγμές τους έχοντας γίνει mainstream και ίσως η αλήθεια στην εποχή της μετα-αλήθειας. Για τίποτα πλέον δεν είμαστε σίγουροι αν είναι αληθές ή ψευδές. Τα όρια έχουν θολώσει και οι θεωρίες συνωμοσίας πλέον φαντάζουν πιο πιστευτές από τα γεγονότα. «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται». Λίγες φράσεις περιγράφουν καλύτερα το κινηματογραφικό σύμπαν των θεωριών συνωμοσίας. Από πολιτικές δολοφονίες και μυστικές κυβερνητικές επιχειρήσεις μέχρι θρησκευτικά μυστήρια, εξωγήινες επαφές και αόρατους μηχανισμούς ελέγχου, οι ταινίες συνωμοσίας αντλούν τη δύναμή τους από έναν βαθιά ανθρώπινο φόβο: ότι οι σημαντικότερες αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Το είδος γνώρισε μεγάλη άνθηση μετά το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς τη δεκαετία του ’70. Έκτοτε, κάθε επ...

Οι καλύτερες σειρές κωμικών ταινιών

Εικόνα
Η κωμωδία είναι ίσως το πιο δύσκολο κινηματογραφικό είδος. Το να κάνεις το κοινό να γελάσει μία φορά είναι επίτευγμα· το να το κάνεις ξανά και ξανά, σε μια ολόκληρη σειρά ταινιών, είναι κάτι πολύ σπανιότερο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένα franchise κατάφεραν όχι μόνο να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία, αλλά και να διαμορφώσουν ολόκληρες γενιές θεατών, να δημιουργήσουν εμβληματικούς χαρακτήρες και να περάσουν στην ποπ κουλτούρα. Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες σειρές κωμικών ταινιών όλων των εποχών. The Pink Panther – Ο επιθεωρητής που έκανε τα λάθη τέχνη Λίγοι κωμικοί χαρακτήρες έχουν αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα όσο ο επιθεωρητής Κλουζό, που ενσάρκωσε ο αξεπέραστος Peter Sellers. Ξεκινώντας το 1963, οι ταινίες της σειράς συνδύασαν σωματική κωμωδία, παρεξηγήσεις και ένα αξέχαστο μουσικό θέμα από τον Henry Mancini. Ο Κλουζό παραμένει ένας από τους πιο αγαπημένους κινηματογραφικούς «αντι-ήρωες», ένας ντετέκτιβ που προκαλεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Το franchise γεννήθηκε ...

Η κωμωδία είναι cringe

Εικόνα
  Η cringe κωμωδία είναι ένα υποείδος της κωμωδίας που βασίζεται στην χιουμοριστική αναμέτρηση με ζητήματα που είναι από μόνα τους δύσκολα, κάπως cringe να κάνεις πλάκα με αυτά. Άβολες αλήθειες, άβολες καταστάσεις, ένοχες απολαύσεις, δυσάρεστα θέματα, μια κοινωνική αβολοσύνη που δυσχεραίνει τα πάντα, είναι μερικά από τα θέματα   που προβληματίζουν την κωμωδία ψάχνοντας να βρει το αστείο μέσα στο περίεργο, στο ιδιάζον, στο παράξενο ή στο παράλογο. Τα πρώτα είκοσι χρόνια του 21ου αιώνα όλο και πιο συχνά βλέπαμε τέτοιες ταινίες. Στις μέρες μας έχει γίνει λίγο πιο δυσεύρετο, μιας και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σπάσει πλάκα με ζητήματα που δεν χωρούν ευαισθησίες και ενσυναίσθηση, αλλά ανατροπή και επίθεση. Η κωμωδία οφείλει να είναι και επιθετική και σοκαριστική. Να τα βάζει με μύχιους φόβους, ανησυχίες, άγχη του ανθρώπου, αντί να τα καλύπτει. Οι ήρωες συνήθως ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής ορθότητας και της κοινωνικής νόρμας, έχοντας τους δικούς τους ηθικούς κώδικες. Συνήθως,...

Όταν τα ζώα μιλάνε

Εικόνα
  Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο κινηματογραφικό υποείδος που επιστρέφει ξανά και ξανά: ταινίες όπου ζώα με CGI πρόσωπα, ανθρώπινες φωνές και συχνά αληθινούς ηθοποιούς γύρω τους γίνονται οι πρωταγωνιστές. Είναι μια παράξενη μίξη οικογενειακής περιπέτειας, slapstick κωμωδίας και τεχνολογικού θεάματος. Από το Babe μέχρι το Paddington και τώρα το ολοκαίνουργιο The Sheep Detectives, το Χόλιγουντ φαίνεται πως δεν σταματά ποτέ να πιστεύει ότι τα ζώα έχουν πολλά να μας πουν. Η νέα προσθήκη στο είδος είναι το The Sheep Detectives, που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες: μια κωμική whodunnit ιστορία όπου ένα κοπάδι πρόβατα προσπαθεί να εξιχνιάσει τον φόνο του βοσκού τους, με τον Hugh Jackman στο ανθρώπινο καστ και φωνές από Julia Louis-Dreyfus, Bryan Cranston και Patrick Stewart. Η ίδια η ύπαρξή του μοιάζει με αστείο pitch meeting: «Knives Out αλλά με πρόβατα».  Από το animatronic στο photorealistic CGI Το είδος αυτό έχει μακρά ιστορία. Στη δεκαετία του ’90, το Babe (1995) άλλαξε τα δεδ...

Ζωή σαν σινεμά

Εικόνα
 Στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου, λίγοι δημιουργοί κατάφεραν να αποτυπώσουν τόσο αυθεντικά έναν τόπο όσο ο Marcel Pagnol. Συγγραφέας, θεατρικός δημιουργός και σκηνοθέτης, ο Pagnol δεν ήταν απλώς ένας αφηγητής ιστοριών· ήταν ένας δημιουργός που μετέφερε την προφορικότητα, τη λαϊκή σοφία και το χιούμορ της νότιας Γαλλίας στη μεγάλη οθόνη. Με αφορμή την ταινία Ζωή σαν Σινεμά, που παρουσιάζει μαγικά την ζωή του, ας θυμηθούμε έναν ιδιαίτερο συγγραφέα και κινηματογραφιστή, που έφτιαξε το δικό του στούντιο και υπηρέτησε το δικό του σινεμά. Γεννημένος στην Προβηγκία, ο Pagnol κουβάλησε σε όλο του το έργο το φως, τη γλώσσα και τους ανθρώπους της περιοχής του. Και ίσως αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο: σε μια εποχή που ο κινηματογράφος προσπαθούσε να βρει τη δική του «γλώσσα», εκείνος επέλεξε να τον γεμίσει με… λόγο. 🎭 Από το θέατρο στο σινεμά: η δύναμη του διαλόγου Η μετάβαση του Pagnol από το θέατρο στον κινηματογράφο υπήρξε καθοριστική. Το έργο του Marius (1929) και η κινη...

Η κινηματογραφική Patricia Highsmith

Εικόνα
Η Patricia Highsmith δεν έγραψε απλώς αστυνομικά μυθιστορήματα. Έγραψε ιστορίες για τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης επιθυμίας, για την ενοχή που δεν φαίνεται, για εγκλήματα χωρίς τιμωρία και για χαρακτήρες που δεν ζητούν συγχώρεση. Δεν είναι τυχαίο ότι το σινεμά —και μάλιστα το ευρωπαϊκό όσο και το αμερικανικό— επέστρεψε ξανά και ξανά στα βιβλία της. Από τον Τομ Ρίπλεϊ μέχρι ανώνυμους δολοφόνους της διπλανής πόρτας, η Highsmith υπήρξε μια από τις πιο «κινηματογραφικές» συγγραφείς του 20ού αιώνα. Strangers on a Train (1951) – Alfred Hitchcock Βασισμένο στο μυθιστόρημα Strangers on a Train (1950) Η πρώτη και ίσως πιο εμβληματική μεταφορά έργου της Highsmith. Ο Χίτσκοκ παίρνει την ιδέα της «ανταλλαγής φόνων» και τη μετατρέπει σε καθαρό σασπένς. Αν και η ταινία μαλακώνει την ηθική αμφισημία του βιβλίου, διατηρεί τον πυρήνα: το έγκλημα ως πειρασμός και παιχνίδι εξουσίας. Η Highsmith δεν ήταν ποτέ απολύτως ικανοποιημένη με τον τόνο της ταινίας, αλλά η κινηματογραφικ...

Πέντε από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές χρονιές

Εικόνα
Πέντε στιγμές όπου ο κινηματογράφος αναμετρήθηκε με τα όριά του Η έννοια της «καλύτερης χρονιάς» στο σινεμά δεν αφορά την ποσότητα επιτυχιών, αλλά τη στιγμή όπου η τέχνη του κινηματογράφου συμπυκνώνει αισθητικές, κοινωνικές και τεχνολογικές εντάσεις. Οι παρακάτω πέντε χρονιές δεν είναι απλώς εξαιρετικές· είναι χρονιές όπου το σινεμά αλλάζει μορφή, αυτοσυνείδηση και ρόλο. Σαφώς είναι υποκειμενικό και σίγουρα είναι και άλλες. Το ντοκιμαντέρ του Netflix υποστηρίζει πως το 1975 είναι μια από τις καλύτερες χρονιές με ταινίες όπως η Φωλιά του Κούκου, το Barry Lyndon, το Dod Day Afternoon, τα Σαγόνια του Καρχαρία ή το Rocky Horror Picture Show. Επίσης το 1927 είναι η χρονιά της πρώτης ομιλούσας ταινίας, το Jazz Singer αλλά και μιας από τις καλύτερες ταινίες του Μουρνάου (η Αυγή) και του Φριτς Λανγκ (Metropolis), ενώ το 1994 ο Σπίλμπεργκ χτυπά εις διπλούν με Jurassic Park και Λίστα του Σίντλερ και το Forrest Gump του Ζεμέκις, το Pulp Fiction του Ταραντίνο και το Lion King της Disney. Ας δούμε ...