PaulGougian

    Τέλος πια το Netflix, ήρθε το  Nestflix . Όχι, εντάξει, το Netflix θα εξακολουθεί να μας απασχολεί, αλλά κάποιους λίγο παραπάνω, όπως την web designer Lynn Fisher που θέλησε να διακωμωδήσει το Netflix αλλά και να δημιουργήσει κάτι πρωτότυπο που θα αρέσει σίγουρα στους σινεφίλ. Το Nestflix, από το nest=δίκτυο, περιέχει ταινίες που θα θέλαμε να δούμε αλλά δεν υπάρχουν, που θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλά δεν έγιναν, που ενώ αναφέρονται σε ταινίες, οι ίδιες δεν είναι πραγματικές ταινίες. Πρόκειται λοιπόν για ταινίες μέσα σε ταινίες ή σειρές, για ταινίες δηλαδή που αναφέρονται από χαρακτήρες ταινιών ή σειρών, αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά, για ταινίες που βλέπουμε να γυρίζονται ή να γράφονται/ετοιμάζονται στα πλαίσια της υπόθεσης μιας ταινίας, αλλά δεν έχουν γίνει πραγματικά ταινία. Ταινίες που τις παρακολουθούν οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας/σειράς, αλλά δημιουργήθηκαν μόνο για το σύμπαν της ταινίας/σειράς. Στο Nestflix μπορείς να τις βρεις, με εικόνες από τις υποτιθέμενε...

      Η Disney είναι αναμφίβολα μια από τις πιο ισχυρές, πιο εμπορικά επιτυχημένες και δυνατές ως όνομα κινηματογραφικές εταιρείες στον κόσμο. Και όλα ξεκίνησαν από ένα ποντίκι, όπως χαριτολογώντας είχε πει κάποτε ο Walt Disney, ο ιδρυτής της, ο άνθρωπος που έχει κερδίσει τα περισσότερα Όσκαρ από οποιονδήποτε άλλον, μέχρι σήμερα. Η εταιρεία βασίστηκε για πολλά χρόνια στο animation, παρόλα αυτά στράφηκε και προς μεγάλες live-action παραγωγές, τα λεγόμενα blockbusters, στα οποία επίσης θριάμβευσε. Είδε πολλούς κόσμους που δημιούργησε να μετατρέπονται σε ατραξιόν στα διάφορα θεματικά πάρκα στις Disneylands που δημιουργήθηκαν, όπως του Παρισιού, του Χονγκ Κονγκ, της Καλοφόρνια, του Τόκυο, της Φλόριντα. Υπάρχουν και κάποια θεματικά πάρκα που είχαν εμφανιστεί ως τέτοια τις προηγούμενες δεκαετίες στις απανταχού Disneylands και αργότερα αποφάσισε η Disney να τις μεταφέρει και στον κόσμο του κινηματογράφου. Με αφορμή την έξοδο στα σινεμά του Jungle Cruise, που βασίστηκε σε ντισνεϊ...

    Με αφορμή την έξοδο στα ελληνικά σινεμά της γαλλικής κωμωδίας μυστηρίου Κάτι Τρέχει στο Σεν Τροπέ  και την πραγματοποίηση των γυρισμάτων του σίκουελ του επιτυχημένου Knives Out, ανατρέχουμε στο είδος στο οποίο ανήκουν και οι δύο ταινίες, με τον δικό τους τρόπο φυσικά, στο Whodunit, αργκό έκφραση του Who (has) done it?, δηλαδή Ποιος το έκανε. Πρόκειται στην ουσία για ιστορίες μυστηρίου, με έναν ντετέκτιβ  που προσπαθεί να εξιχνιάσει μια υπόθεση, στην οποία εμφανίζονται διάφοροι ύποπτοι, ή μπορεί και να απουσιάζουν και να κινείται στα τυφλά, και εμείς -ως κοινό- μαζί με τον ντετέκτιβ προσπαθούμε να φανταστούμε ή υποθέσουμε ποιος το έκανε. Στο τέλος της ταινίας αποκαλύπτεται ο ένοχος, μιας και ο ευφυής ή ιδιόρρυθμος ντετέκτιβ, όσο αντίξοες και αν είναι οι συνθήκες, θα ανακαλύψει τον δράστη, ακόμα και αν χρειαστεί να κάνει λογικά άλματα και παρακινδυνευμένες εικασίες. Ως είδος, προέρχεται φυσικά από την λογοτεχνία και τις ιστορίες μυστηρίου με ντετέκτιβ που άκμασαν κ...

     Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχει μερικά φετίχ και κάποιες ένοχες απολαύσεις που δεν μπορεί να κρύψει,  ούτε φυσικά να προσποιηθεί πως δεν αγαπά. Ένα από αυτά είναι η αδυναμία που έχει στους serial killers, τους κατά συρροή δολοφόνους ελληνιστί, αλλά και εν γένει παντός είδος εγκληματίες και κακοποιούς. Συχνά βλέπουμε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ιστορίες με εκείνους είτε να πρωταγωνιστούν (συνηθέστερα), είτε να αποτελούν το αντίπαλο δέος του/της καλού πρωταγωνιστή/καλής πρωταγωνίστριας. Άλλες φορές οι ιστορίες είναι βασισμένες σε αληθινά γεγονότα, είτε αυτούσια είτε παραλλαγμένα για αφηγηματικούς λόγους και άλλες φορές προϊόντα της φαντασίας του σεναριογράφου ή του συγγραφέα, όταν βασίζονται σε κάποιο βιβλίο.    Υπάρχει, ωστόσο, ένα ζήτημα το οποίο θα πρέπει να μας προβληματίσει. Αφορά την αναπαράσταση του serial killer/εγκληματία. Ο τρόπος. Πώς επιλέγουν οι σκηνοθέτες και οι εταιρείες παραγωγής να μας πλασάρουν χαρακτήρες που η δράση τους είν...