Αναρτήσεις

Το Σινεμά που Δόξασε την Φιλία

Εικόνα
  Σήμερα, 30/7. είναι η Παγκόσμια Μέρα Φιλίας και μια αφορμή να θυμηθούμε μερικές ταινίες που μίλησαν μέσα στις καρδιές μας για την δύναμη της φιλίας, την πολυπλοκότητα, την αγάπη, τον σχεδόν έρωτα που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται αληθινά αλλά και το τέλος μιας σχέσης, την πικρία και το βάλτωμα. Το σινεμά άλλωστε είναι μια τέχνη-ευκαιρία για κοινωνικοποίηση. Είναι από αυτές τις εξόδους που άνετα μπορείς να κάνεις και μόνος σου και να περάσεις καλά αλλά και με παρέα και να περάσεις ακόμα καλύτερα συζητώντας αυτό που είδες, συμφωνώντας, διαφωνώντας, γελώντας. Είναι μια αφορμή για σύνδεση, μια ευκαιρία δύο καρδιές να βρεθούν σε ένα κοινό -φιλμικό- σώμα. Άλλωστε, όπως έχει πει και ο συγγραφέας της Νάρνια C.S. Lewis "Η φιλία γεννιέται την στιγμή εκείνη που ένα άτομο λέει σε ένα άλλο, Τι; και εσύ; Νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ". E. T. the Extra-Terrestial (1982) Σε μια από τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στήνει μια αλλιώτικη ιστο...

Οι πιο επιτυχημένες ιταλικές ταινίες

Εικόνα
  Ο ιταλικός κινηματογράφος έχει μακρά παράδοση στην τέχνη του κινηματογράφου, έχοντας βγάλει μερικές από τις σπουδαιότερες ταινίες του 20ού αιώνα και φυσικά αλησμόνητους σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Και μέσα στον 21ο αιώνα εξακολουθεί να απασχολεί ανά διαστήματα, άλλοτε με μερικές ενδιαφέρουσες arthouse επιλογές που βραβεύονται σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο και άλλοτε με εμπορικές κωμωδίες που διασκεδάζουν το ιταλικό, ελληνικό αλλά και απανταχού κοινό στα θερινά σινεμά τα καλοκαίρια. Κάτι που όμως δεν έχει η Ελλάδα και έχει η Ιταλία, είναι η παράδοση του να παρακολουθεί τις εγχώριες παραγωγές ένα μεγάλο μέρος του κοινού. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσουμε την εποχή της Φίνος Φιλμ, και ένα διάστημα από το 1999 έως το 2007 που κυκλοφόρησαν μερικές από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες (Safe Sex, Πολίτικη Κουζίνα, El Greco) με εισιτήρια άνω του ενός εκατομμυρίου, κατά τα άλλα σπάνια θα κάνει επιτυχία μια ελληνική παραγωγή, με πρόσφατες εξαιρέσεις την Ευτυχία και την Φόνισσα, που βέβαια είναι επι...

Το Σινεμά του Παραλόγου

Εικόνα
Το Παράλογο είναι ένα στοιχείο που συχνά συναντάται στην τέχνη, είτε πρόκειται για εικαστικές τέχνες, είτε για λογοτεχνία είτε για κινηματογράφο. Περισσότερο από όλα όμως συνδέθηκε με το θέατρο μιας και δημιουργήθηκε ολόκληρη τάση που έμεινε γνωστή ως Θέατρο του Παραλόγου (Le Theatre de l' Absurde). Ο όρος δημιουργήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν το 1962 για μια σειρά κυρίως ευρωπαίων συγγραφέων των δεκαετιών 1940, 1950 και 1960, ανάμεσα στους οποίους συναντάμε τους Ευγένιο Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ και Ζαν Ζενέ. Η επιρροή του Έσλιν ως προς τον όρο είναι ο Άλμπερ Καμύ και ο Μύθος του Σισύφου. Το παράλογο έγκειται στην συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν έχει νόημα και έτσι και οι πράξεις ξεφεύγουν από τους κανόνες της ορθολογικής δομής. Άλλωστε, επιρροή στην τέχνη του Παραλόγου μπορεί να θεωρηθεί ο Ντανταϊσμός, ένα κίνημα άναρχο και ριζοσπαστικό τόσο στην ποίηση όσο και στις εικαστικές τέχνες. Βασικά στοιχεία της τάσης αυτής είναι η σάτιρα, το μαύρο χιούμορ, η ειρωνεία, η απουσία εμφανο...

Και ασπρόμαυρο και έγχρωμο

Εικόνα
Το χρώμα δεν υπήρχε από την πρώτη στιγμή στον κινηματογράφο. Μια τέχνη που γεννήθηκε το 1895 πέρασε τα πρώτα της χρόνια μέσα στο ασπρόμαυρο μέχρι να ερθει το έγχρωμο φιλμ. Για την ακρίβεια χρώμα  μπορούσε να μπει εξ αρχής αλλά ήταν δύσκολο μιας και έπρεπε το φιλμ να βάφεται στο χέρι και έτσι δεν αξιοποιήθηκε παρά ελάχιστα. Την δεκαετία του 1930 πλέον το χρώμα αρχίζει να εισέρχεται στην κινηματογραφική βιομηχανία και ιδιαίτερα στο Χόλιγουντ. Μια πρώιμη μέθοδος ήταν η Technicolor που τελειοποιήθηκε το 1941 αλλά δυσκόλευε καθώς ήταν περίπλοκος ο διαχωρισμός των χρωμάτων. Ως πρώτη έγχρωμη μεγάλου μήκους ταινία θεωρείται η Becky Sharp (1935) του Rouben Mamoulian. Από την δεκαετία του 1940 το έγχρωμο φιλμ έγινε πλέον διαδεδομένο και πλέον μόνο λόγω αισθητικής/καλλιτεχνικής επιλογής μπορεί να δούμε κάποια ασπρόμαυρη ταινία. Το χρώμα επίσης φέρει την δική του αισθητική αλλά και τον δικό του συμβολισμό, μιας και πολλές φορές σημαίνουν πράγματα ή φανερώνουν αισθήματα και σκέψεις. Υπάρχουν κα...

Όταν οι κασκαντέρ έγιναν πρωταγωνιστές

Εικόνα
Οι κασκαντέρ είναι ένας κινηματογραφικός επαγγελματικός κλάδος παραγνωρισμένος μέσα στα χρόνια, παρότι έχουν προσφέρει πολύ σημαντικό έργο ειδικά στις μεγάλες κινηματογραφικές βιομηχανίες, όπως το Χόλιγουντ ή το Μπόλιγουντ. Πολλές ταινίες δράσης βασίζονται κυρίως στους επιτυχημένους stuntmen που έχουν, ενώ φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις τύπου Tom Cruise που δεν τους χρειάζονται. Τα τελευταία χρόνια έχει πέσει στο τραπέζι να μπει στα Όσκαρ και κατηγορία για καλύτερη ομάδα κασκαντέρ σε ταινία και ίσως κάποια στιγμή γίνει μιας και επιτέλους αναγνωρίστηκε το καλύτερο κάστινγκ και από τα επόμενα Όσκαρ του 2025 θα προστεθεί.  Παρότι έχουν υπάρξει πολύ σημαντικοί για τον κινηματογράφο, λίγες ταινίες τους ανέδειξαν σε πρωταγωνιστές, σε κεντρικούς χαρακτήρες της πλοκής τους και πολλές από αυτές τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, υπάρχουν και εξαιρέσεις τις περασμένες δεκαετίες που ίσως δεν θυμόμαστε και είναι ευκαιρία να τις γνωρίσουμε. I'm Still Alive (1940)  Πολύ νωρίς, πριν καν αρχίσ...