PaulGougian

  Η επιλογή του Κρίστοφερ Νόλαν για μια μαύρη Ωραία Ελένη την οποία υποδύθηκε η βραβευμένη με Όσκαρ Λουπίτα Νιόγκο προκάλεσε οργισμένη αντίδραση από σωρεία φανατισμένων υπέρ μιας λευκής κατηγορώντας την woke ατζέντα. Αμφιβάλλω αν στους ίδιους κύκλους προκάλεσε αντιδράσεις η επιλογή μιας γερμανικής καταγωγής λευκής ξανθιάς Ντάιαν Κρούγκερ για τον ρόλο της ομηρικής Ελένης στην Τροία του Πίτερσεν που καμία σχέση δεν είχε με την ωραία Ελένη αν είχε υπάρξει μιας και δεν μιλάμε για ιστορικό πρόσωπο αλλά στοιχείο μυθολογίας. Το να αναφέρουμε ότι η ξανθιά πανέμορφη με όρους Δυτικής αισθητικής Ελένη είναι μια βικτωριανή φαντασίωση του 19ου αιώνα, είναι περιττό.Φαντάζομαι κανείς δεν αντέδρασε όταν ο Αμερικανός Ματ Ντέιμον μιλώντας αγγλικά υποδύεται τον Έλληνα πολυμήχανο Οδυσσέα ή όταν το αμερικανάκι Τον Χόλαντ αποκαλεί στην ταινία τον πατέρα του daddy. Τι σχέση εχουν όλα αυτά με την πατροπαράδοτη Οδύσσεια; Καμία. Αλλά μάλλον επειδή ειναι όμορφοι λευκοί δεν ενόχλησαν κανέναν. Έτσι  άνοιξ...

  Ο αμερικανός ράπερ, Τράβις Σκοτ, σαν ένας σύγχρονος αοιδός, ξεκινά την ιστορία με το τραγούδι του Οδυσσέα, θυμίζοντάς μας την προφορική παράδοση των ομηρικών επών, αλλά και την ίδια την Οδύσσεια, όπου αοιδοί εξιστορούν τι γίνεται. Τα έπη ξεκινήσαν πρώτα ως προφορικές αφηγήσεις που από στόμα σε στόμα διαιώνιζαν τον μύθο τους μέχρι να φτάσουν στα χέρια του Ομήρου (με όλο βέβαια το περίφημο ομηρικό ζήτημα για το κατά πόσο τα έγραψε ο ίδιος και τα δύο και αν υπήρξε). Κάθε σπουδαίο έργο τέχνης οφείλει να είναι ανοιχτό σε συζητήσεις και επανερμηνείες, μόνο έτσι αντέχει στον χρόνο, ειδάλλως χάνεται όταν κλείνεται στον δικό του χωροχρόνο. Η Οδύσσεια είναι λοιπόν μια ιδεοϊστορία, μια ιστορία πάνω στην οποία μπορούν να προβληθούν διαφορετικές ιδεολογίες και αναγνώσεις. Από τον Οδυσσέα του Ομήρου μέχρι εκείνον του Αλεξάντρερ Πόουπ τον 18ο αιώνα και τον ίδιο δύσληπτο του Τζέιμς Τζόις του 20ού αιώνα, ο καθένας μεταφέρει τα ζητούμενα της εποχής του συγγραφέα. Ο Οδυσσέας του Νόλαν είναι ξεκάθαρ...

  Τα δύο ομηρικά έπη αποτελούν από τα σημαντικότερα θεμέλια της δυτικής αφήγησης. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν γέννησαν μόνο τη λογοτεχνία όπως τη γνωρίζουμε, αλλά διαμόρφωσαν και τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος αφηγείται ιστορίες για τον πόλεμο, τον ηρωισμό, την επιστροφή και την ανθρώπινη μοίρα. Παρότι οι πιστές μεταφορές τους στη μεγάλη οθόνη είναι λίγες, η επιρροή τους είναι τεράστια και διαπερνά δεκάδες σπουδαίες ταινίες.  Ulysses (1954) Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας, με τον Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Οδυσσέα. Παρουσιάζει σχεδόν όλα τα γνωστά επεισόδια του έπους – τον Πολύφημο, τις Σειρήνες, την Κίρκη και την επιστροφή στην Ιθάκη – μέσα από τη λογική του κλασικού επικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50. Παραμένει μία από τις πιο πιστές κινηματογραφικές αποδόσεις του Ομήρου.  Helen of Troy (1956) Η παραγωγή του Ρόμπερτ Γουάιζ βασίζεται κυρίως στην Ιλιάδα και στον Τρωικό Πόλεμο, εστιάζοντας όμως περισσότερο στο ειδύλλιο της Ελένης κα...

Για πολλά χρόνια το YouTube θεωρούνταν ένας χώρος για ερασιτεχνικά βίντεο και ανεξάρτητες παραγωγές. Σήμερα όμως αποτελεί ένα πραγματικό φυτώριο νέων δημιουργών, δίνοντας σε επίδοξους σκηνοθέτες την ευκαιρία να πειραματιστούν, να αποκτήσουν κοινό και τελικά να περάσουν στον κόσμο των μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών. Από δημιουργούς ταινιών τρόμου μέχρι κωμικούς και κινηματογραφικούς αναλυτές, αρκετοί απέδειξαν ότι το ταλέντο μπορεί να βρει τον δρόμο του προς το Χόλιγουντ χωρίς την παραδοσιακή διαδρομή των κινηματογραφικών σχολών. Κοινό στοιχείο όλων η αγάπη στον τρόμο. Ίσως επειδή δεν χρειάζεται απαραίτητα υψηλό μπάτζετ για να τους εμπιστευτεί μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής, ίσως επειδή θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό και ατμοσφαιρικό με μια low budget αίσθηση, ίσως επειδή μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το είδος κινηματογράφου και βίντεο, πάντως οι περισσότεροι στρέφονται στο horror, άλλοτε με μεγαλύτερη επιτυχία και άλλοτε όχι. David F. Sandberg – Από το viral short στο Lights Out (2016) Ο Sa...