Αναρτήσεις

Πέντε από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές χρονιές

-
Εικόνα
Πέντε στιγμές όπου ο κινηματογράφος αναμετρήθηκε με τα όριά του Η έννοια της «καλύτερης χρονιάς» στο σινεμά δεν αφορά την ποσότητα επιτυχιών, αλλά τη στιγμή όπου η τέχνη του κινηματογράφου συμπυκνώνει αισθητικές, κοινωνικές και τεχνολογικές εντάσεις. Οι παρακάτω πέντε χρονιές δεν είναι απλώς εξαιρετικές· είναι χρονιές όπου το σινεμά αλλάζει μορφή, αυτοσυνείδηση και ρόλο. Σαφώς είναι υποκειμενικό και σίγουρα είναι και άλλες. Το ντοκιμαντέρ του Netflix υποστηρίζει πως το 1975 είναι μια από τις καλύτερες χρονιές με ταινίες όπως η Φωλιά του Κούκου, το Barry Lyndon, το Dod Day Afternoon, τα Σαγόνια του Καρχαρία ή το Rocky Horror Picture Show. Επίσης το 1927 είναι η χρονιά της πρώτης ομιλούσας ταινίας, το Jazz Singer αλλά και μιας από τις καλύτερες ταινίες του Μουρνάου (η Αυγή) και του Φριτς Λανγκ (Metropolis), ενώ το 1994 ο Σπίλμπεργκ χτυπά εις διπλούν με Jurassic Park και Λίστα του Σίντλερ και το Forrest Gump του Ζεμέκις, το Pulp Fiction του Ταραντίνο και το Lion King της Disney. Ας δούμε ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Το 2025 σε 20 στάσεις

-
Εικόνα
Το 2025 φτάνει αισίως στο τέλος του, όπως επίσης άλλη μια κινηματογραφική χρονιά. Ίσως να μην ήταν τόσο δυνατή όσο η περσινή σε ταινίες που να αγάπησα πραγματικά, ενώ το 2026 φαντάζει πιο ελπιδοφόρο σε καλό σινεμά. Έτσι, η εικοσάδα με τις καλύτερες ταινίες βγήκε σχετικά εύκολα μιας και δεν υπήρχαν πολλές ακόμα που να διεκδικούν επάξια μια θέση σε αυτή την διαδρομή είκοσι στάσεων.  1. One Battle After Another του Paul Thomas Anderson  Ένα μυθιστορηματικό δράμα/περιπέτεια με έντονο κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη Αμερική των δύο κόσμων, που ξεχώρισε στις κινηματογραφικές λίστες του 2025 για τη σφιχτή του σκηνοθεσία και την αναπάντεχη χιουμοριστική του διάσταση. Leonardo di Caprio, Sean Penn και Benicio del Toro σε ρεσιτάλ ερμηνείας που σίγουρα θα τους δούμε στα Όσκαρ. 2. Bugonia του Γιώργου Λάνθιμου  Η νέα, σουρεαλιστική ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, με χαρακτηριστικό κομμάτι της αισθητικής του μια έντονη και πειραματική αφήγηση που σπάει τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Όταν το ιαπωνικό σινεμά ήταν πιο μπροστα από το αμερικανικό

-
Εικόνα
Ποιος το περίμενε ότι η χώρα που οι ΗΠΑ βομβάρδιζαν το 1945, η Ιαπωνία, θα ήταν η χώρα που θα επηρέαζε ίσως περισσότερο τον αμερικανικό κινηματογράφο. Άλλωστε, όπως είχε πει ο Κικέρωνας, "ποτέ κατακτητής δεν πήρε τόσα πολλά από έναν κατακτημένο" αναφερόμενος στην κατακτήτρια Ρώμη που επηρεάστηκε καθοριστικά από την κατακτημένη Αθήνα.  Ο ιαπωνικός κινηματογράφος είναι συχνά παρεξηγημένος στη Δύση: θεωρείται είτε ένα niche πεδίο cinephile ιεροτελεστίας, είτε ένα απομονωμένο σύμπαν από άνιμε, samurai και παράξενα φαντάσματα. Κι όμως, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Αν υπάρχει μια κινηματογραφία που έχει επηρεάσει βαθιά τον αμερικανικό —και κατ’ επέκταση τον παγκόσμιο— κινηματογράφο, αυτή είναι η ιαπωνική. Και όχι μόνο μέσω διάσημων remakes. Αλλά μέσω μορφής, ύφους, αφήγησης, οπτικού κώδικα. Και το πιο εντυπωσιακό: πολλές από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του Hollywood οφείλουν κάτι ουσιαστικό σε ένα ιαπωνικό φιλμ. Ακολουθεί ο «χάρτης» αυτής της μεγάλης, και συχ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Άνδρας και Φύση: Η νέα αρρενωπότητα στον σύγχρονο κινηματογράφο

-
Εικόνα
Στον σύγχρονο κινηματογράφο, ένα από τα πιο έντονα και σταθερά αναδυόμενα θέματα είναι η σχέση του άνδρα με τη φύση. Όχι ως απλή περιπέτεια ή ως συνέχεια του μύθου του «μοναχικού ήρωα», αλλά ως μια νέα συνομιλία γύρω από την εύθραυστη, αμφίθυμη και συχνά κρίσιμη αρρενωπότητα της εποχής μας. Από τα παγωμένα τοπία του The Damned του Roberto Minervini μέχρι τη μυστικιστική ορεινή φιλία στο The Eight Mountains και την αγροτική αντίσταση του Digger, η φύση λειτουργεί ως καθρέφτης, ως αντίπαλος και ως θεραπευτικός χώρος. Το πρόσφατο Train Dreams στο Netflix ανανεώνει αυτή τη συζήτηση με έναν ήσυχο, σχεδόν ποιητικό τρόπο: ο άνδρας ως πλάσμα που αναζητά νόημα σε έναν κόσμο που αλλάζει. 1. Η Φύση ως Καταφύγιο Train Dreams (2024) του Clint Bentley Σε ένα περιβάλλον που αλλάζει γρηγορότερα από ό,τι μπορεί να ακολουθήσει, ένας άνδρας παλεύει να σταθεί απέναντι στην απώλεια και την πρόοδο. Η φύση αντανακλά την ψυχική του κατάσταση, λειτουργώντας ως χώρος μοναξιάς αλλά και νοήματος. The Eight Mounta...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Οι άνθρωποι που επηρέασαν τον Woody Allen

-
Εικόνα
Οι Επιρροές του Woody Allen: Από τον Μπέργκμαν στους Αδελφούς Μαρξ Ο Woody Allen θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς του σύγχρονου κινηματογράφου. Η φωνή του είναι τόσο χαρακτηριστική που κάθε του ταινία μοιάζει σαν κομμάτι ενός ενιαίου αυτοβιογραφικού έργου. Κι όμως, πίσω από την πρωτοτυπία του κρύβεται ένα μωσαϊκό επιρροών: από τον κλασικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο μέχρι την παράδοση της αμερικανικής κωμωδίας. Ο Allen δεν αντλεί απλώς στοιχεία από τους προηγούμενους· τους μετασχηματίζει μέσα στο δικό του νευρωτικό, φιλοσοφικό και βαθιά προσωπικό σύμπαν της σύγχρονης αμερικανικής πραγματικότητας και της εβραϊκής ταυτότητας. Ο Μπέργκμαν και το υπαρξιακό άγχος Η πιο εμφανής και συχνά ομολογημένη επιρροή του Allen είναι ο Ingmar Bergman. Από τον Σουηδό δανείστηκε το φιλοσοφικό βλέμμα πάνω στον θάνατο, στον Θεό και στη μοναξιά του ανθρώπου. Ταινίες όπως το Interiors (1978) ή το Another Woman (1988) μοιάζουν σχεδόν «μπεργκμανικές» στο ύφος: λιτές, με εσωτερική ένταση και ψυχαν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Εργασιακός Τρόμος και Σινεμά

-
Εικόνα
Όταν η εργασία γίνεται τρόμος: ο σύγχρονος καπιταλισμός μέσα από το σινεμά Το No Other Choice του Park Chan-wook έρχεται να ανανεώσει ένα ήδη υπόγειο —και ολοένα πιο πιεστικό— κινηματογραφικό είδος: εκείνο που παρακολουθεί την εργασία όχι ως αυτονόητη κοινωνική πρακτική, αλλά ως πεδίο αγωνίας, σύγκρουσης, ταπείνωσης, βίας και συστημικής παράνοιας. Ο Κορεάτης auteur δεν ενδιαφέρεται απλώς για τη θέση των εργαζομένων· εξετάζει έναν καπιταλισμό που έχει μετατραπεί σε απόλυτο θεσμό επιβίωσης, όπου η δουλειά δεν είναι προνόμιο — αλλά δέσμευση ζωής. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως ο Park δεν ξεκινά από το μηδέν. Το βασικό του υλικό προέρχεται από μία από τις πιο καίριες —και υποτιμημένες— σάτιρες του σύγχρονου καπιταλισμού: Το Τσεκούρι (Le Couperet, 2005) του Κώστα Γαβρά. Γαβράς, Cantet, Park — μια τριλογία για τον εργαζόμενο άνδρα-φάντασμα Στο Τσεκούρι , ο Γαβράς μετατρέπει την ανεργία σε υπαρξιακό θρίλερ. Ένας πρώην μάνατζερ που απολύθηκε αποφασίζει να δολοφονήσει τους ανταγωνιστές του για ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ο Romain Gary και το σινεμά

-
Εικόνα
Ο Romain Gary (1914-1980), Γάλλος λιθουανικής καταγωγής με γονείς Εβραίους, δεν ήταν απλώς συγγραφέας. Ήταν πιλότος της Αντίστασης, διπλωμάτης, σκηνοθέτης και ο μοναδικός άνθρωπος που κέρδισε δύο φορές το Prix Goncourt (το αντίστοιχο γαλλικό Νόμπελ λογοτεχνίας)– τη μία με το πραγματικό του όνομα και τη δεύτερη, κρυμμένος πίσω από το ψευδώνυμο Émile Ajar. Ακόμα και το Ρομέν Γκαρί είναι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ρομάν Κατσέβ που είναι το αληθινό του όνομα. Θα φτάσει στην Γαλλία με την μητέρα του (ο πατέρας του τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν 11 χρόνων) την δεκαετία του 1930, σε ένα ξενοφοβικό και αντισημιτικό περιβάλλον. Το 1944 παντρεύτηκε την Αμερικανίδα συγγραφέα Λέσλεϊ Μπαλάντα και το 1962 την διάσημο ηθοποιό Τζιν Σίμπεργκ. Χώρισαν το 1970 και το 1979 η ηθοποιός αυτοκτόνησε. Την επόμενη χρονιά αυτοκτόνησε και ο Γκαρί (στα ρωσικά σημαίνει κάψε). Στο σημείωμα αυτοκτονίας του έγραψε "καμία σχέση με την Τζιν Σίμπεργκ". Η ζωή του ήταν μια ατέλειωτη μεταμόρφωση: κάθε ταυτότητα,...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα